چندین خط

چندین صفحه

بازم بود

حرف داشتم

خیلی

حیف از ....

حیف

خدا حافظ

             و به بوییدن یک بوته ی بابونه

   من به یک آیینه    یک بستگی پاک قناعت دارم

                                                                                          زندگی رسم خوش آیندی است

                                                                                        زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

                                                                                             پرشی دارد اندازه ی عشق

          زندگی چیزی نیست

 که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

هر کجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است

چه اهمیت  دارد

گاه اگر می رویند

قارچ های قربت؟

وقتی که دیگر نبود                     

                                 من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

                              من در انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی خواست مرا دوست بدارد                                 

                                         من او را دوست داشتم

وقتی که او تمام کرد            

                                من شرروع کردم

وقتی که او تمام شد                

                                      من آغاز شدم

وچه سخت است تنها متولد شدن                     

                                  مثل تنها زندگی کردن                                          

                                                            مثل تنها مردن!

بیا دیگه

بگو بیاد

بیا

                                                       مواظب رفتار خود باش زیرا عادت تو خواهد شد

مواظب عادت خودباش زیرا شخصیت تو خواهد شد

                                                       مواظب شخصیت خود باش زیرا سرنوشت تو خواهد شد